Hayatım…

Hayatım, kitabımı bekliyormuş…Beklediğim tüm hayatımmış…Nasıl bir beklemekse, dokunduğum anda gözlerimin dolduğunu hissettim.Okudum,okudum hala okuyorum ve sanıyorum her bir kelime doğru hücreme gidip idrak edeceğim zamana kadar da okuyacağım.Nefes almakta zorlandığım, ağlarken kimbilir ne sesler çıkarttığım, kalbimi bile gülümseten kitabım, yaşamın tüm hoyratlığına ” diren, geçecek, içinde yeterince güç var ” diyor…Beni terk etmediğini ve hatta bana darılmadığını öğrendiğim ” AYDINLANMANIN ÖĞRETMENİNE ” sığınırken sizin hakkınız nasıl ödenir bilmiyorum…Aklınıza,ellerinize,gönlünüze….Ruhunuza sağlık.Sadece teşekkür edebiliyorum tüm sevgimle…