Gün aydın…

Kendimi bir portakal gibi hissediyorum. Kitab önce kabuklarıma çizikler attı yavaş yavaş. Sonra yine o kadar yavaş kabuklarımı soydu dilimler halinde. Çıplak kaldım, üzerimde son kalan liflerime sarınmak istedim ama hayır izin verilmedi. Örtünmek yasak ! Ve tek tek liflerimi de EL-i ile koparttı. Tamamen çıplak kaldım. Üşümeye başladım. Gözümün seyirmesine alışık idim ama Öz’ümün seyirmesine değil. Dostlar, arkadaşlar !İçi su dolu küvetimin tıpasını çektiler daha ne diyeyim bilemiyorum.. Belki tek bir kelime “GÜNAYDIN” !